Osteopatia

Medycyna osteopatyczna to element systemu opieki zdrowotnej z ponad 100-letnią tradycją. Podstawą działania osteopaty jest rzetelna wiedza medyczna i w razie potrzeby ścisła współpraca z innymi specjalistami. Skuteczność leczenia osteopatycznego opiera się na diagnozie postawionej na postawie ogólnego badania medycznego oraz specyficznego klinicznego badania osteopatycznego. W niektórych przypadkach niezbędne jest także posłużenie się badaniami dodatkowymi (USG, RTG, MRI itp.) i/lub laboratoryjnymi.

Leczenie osteopatyczne opiera się na technikach manualnych ( są to zabiegi wykonywane ręcznie), jednak to co odróżnia osteopatię od większości metod leczenia manualnego, to traktowanie ciała ludzkiego jako całości. Osteopata nie leczy jednej części ciała czy narządu ale zajmuje się Pacjentem kompleksowo, skupiając się na przyczynie dolegliwości, a nie tylko na objawach ( jak to ma często miejsce w klasycznej terapii manualnej ).



Początki medycyny osteopatycznej sięgają roku 1874, kiedy to amerykański lekarz Andrew Taylor Still (1828-1912) zdefiniował osteopatię jako formę ulepszenia medycyny konwencjonalnej. W 1892 założył on pierwszą szkolę osteopatii American School of Osteopathy w Kirksville Missouri. Aby lepiej zaznaczyć różnicę dzielącą ją od podstawowej koncepcji (doktryny lekarskiej), wyodrębnił tytuł jaki po ukończeniu szkoły używali jego uczniowie: D.O. (doktor osteopatii), a nie M.D. (doktor medycyny).

W Europie pierwszą szkołą osteopatii była Brytyjska Szkoła Osteopatii z siedzibą w Londynie. Założył ją w 1917 roku student Still’a - James Martin Littlejohn. Kolejne szkoły powstawały m.in. w Belgii, Niemczech, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Portugalii, Austrii oraz we Francji i we Włoszech. W Polsce pierwsza szkoła osteopatii ( Polska Akademia Osteopatii OSTEON ) powstała w 2003 roku realizując program i posiadając akredytację belgijskiej szkoły osteopatii- Sutherland College of Osteopatic Medicine